Over mij, Jaap
Ik ben Jaap, 58 jaar, man en vader. Woon in Mildam een dorp aan de rand van de bossen van Oranjewoud nabij Heerenveen.
Sinds 1992 werk ik in de zorg. Mijn loopbaan begon als Z-verpleegkundige en via verschillende omwegen en verschillende werkplekken ben ik uiteindelijk terechtgekomen in de GGZ als woonbegeleider. Net als mijn loopbaan verliep ook mijn eigen leven niet volgens een rechte lijn.
In mijn leven heb ik meerdere momenten gekend waarop ik opnieuw richting moest zoeken. Momenten waarop zekerheden wegvielen en het leven mij dwong stil te staan bij vragen als: Wie ben ik als het leven anders loopt dan verwacht? en hoe ga ik verder wanneer oude toekomstbeelden wegvallen?
Door ziekte kreeg mijn leven op een onverwacht moment een andere wending. Wat vanzelfsprekend leek, werd ineens kwetsbaar. Niet alleen mijn gezondheid veranderde, maar ook mijn kijk op de toekomst. Ik moest afscheid nemen van verwachtingen en beelden van hoe mijn leven eruit zou zien. Een verlies dat vaak onzichtbaar blijft voor de buitenwereld, maar van binnen veel impact heeft. Dit wordt ook wel levend verlies genoemd.
In die periode heb ik ervaren hoe rouw zich niet lineair beweegt. Soms was er ruimte om stil te staan bij verdriet, boosheid en gemis. Op andere momenten was er juist de noodzaak om opnieuw op te bouwen, aan te passen en verder te gaan. Achteraf herken ik hierin sterk het duale procesmodel van rouw van Stroebe en Schut: de voortdurende beweging tussen verlies en herstel.
Ook in mijn persoonlijke levensverhaal herken ik dat het leven soms voelt als een doolhof. Geen rechte weg naar een oplossing, maar bochten, stiltes en onverwachte afslagen. Juist daarin heb ik geleerd dat niet elke stap direct duidelijk hoeft te zijn om toch betekenisvol te zijn. Soms zit groei in het durven blijven staan in onzekerheid.
Wat ik daarin heb gemist, was passende begeleiding op het moment dat ik die het hardst nodig had. Pas later ervaarde ik hoe waardevol het is wanneer iemand werkelijk naast je staat zonder het over te nemen of te willen oplossen.
Die ervaring neem ik vandaag mee in mijn werk. Vanuit mijn jarenlange ervaring in de zorg én mijn eigen levensverhaal begeleid ik mensen met aandacht, rust en echtheid. Ik geloof dat rouw ruimte nodig heeft. Ruimte voor verdriet, voor vragen zonder direct antwoord en voor het langzaam hervinden van betekenis en richting.
Soms betekent begeleiding simpelweg dat iemand een stukje met je meeloopt, juist wanneer de weg tijdelijk onduidelijk is.
